EUROREGION NYSA	DOFINANSOWANE PRZEZ UNIĘ EUROPEJSKĄ

Spotkania plenerowe mają na celu kreowanie różnorodnych postaw i koncepcji twórczych w oparciu o tworzywo ceramiczne oraz stworzenie szans na swobodną wymianę poglądów i doświadczeń artystycznych środowisk twórczych z kraju i zagranicy. Rzeźba i formy ceramiczne pozostawione we wnętrzach i przestrzeniach miejskich są trwałym świadectwem stworzonych podczas pleneru wartości artystycznych. Finałem pleneru są wystawy w znaczących ośrodkach w kraju i za granicą, na których prezentowaliśmy powstałe dzieła. Zapis akcji plenerowej pozostał na materiałach fotograficznych, płytach CD oraz w katalogu.

GŁÓWNI SPONSORZY:
• UNIA EUROPEJSKA PHARE-CROSS-BORDER-COOPERATION
• EUROREGION NEISSE-NISA-NYSA
• GMINA BOLESŁAWIEC
• MARSZAŁEK WOJEWÓDZTWA DOLNOŚLĄSKIEGO
• GMINA MIEJSKA WROCŁAW
• ZAKŁADY CERAMICZNE "BOLESŁAWIEC" SP. z. O.O. W BOLESŁAWCU
• SPÓŁDZIELNIA RĘKODZIEŁA ARTYSTYCZNEGO "CERAMIKA ARTYSTYCZNA" W BOLESŁAWCU
• FABRYKA NACZYŃ KAMIONKOWYCH "MANUFAKTURA" SP.W. SMOLEŃSKI, J. ZWIERZ W BOLESŁAWCU
• FABRYKA CERAMIKI BUDOWLANEJ "WACŁAW JOPEK" sp. z. o. o.
  ODZIAŁ KLINKIERNI "OŁDRZYCHÓW" W NOWOGRODŹCU

ORGANIZATORZY:
• BOLESŁAWIECKI OŚRODEK KULTURY W BOLESŁAWCU
• ZWIĄZEK POLSKICH ARTYSTÓW PLASTYKÓW WE WROCŁAWIU

WYDARZENIA TOWARZYSZĄCE 40 MIĘDZYNARODOWEMU PLENEROWI CERAMICZNO-RZEŹBIARSKIEMU BOLESŁAWIEC 2004

• SEMINARIUM NAUKOWE: "TWORZYWO CERAMICZNE JAKO ŚRODEK WYPOWIEDZI ARTYSTYCZNEJ."
  
  40-sty Międzynarodowy Plener Ceramiczno-Rzeźbiarski był plenerem jubileuszowym i przez to bogatym w wiele imprez towarzyszących. Jednym z ważniejszych spotkań było spotkanie jubileuszowe artystów plastyków dnia 19 sierpnia na ZAMKU KLICZKÓW. Komisarz pleneru pani Krystyna Gay-Kutschenriter i prezes Związku Polskich Artystów Plastyków pan Piotr wieczorek przedstawili krótki rys historyczny plenerów. Rozpoczęli tym wystąpieniem seminarium naukowe dotyczące tworzywa ceramicznego jako środka wypowiedzi artystycznej. Wykłady prowadzili: prof. Krystyna Cybińska, prof. Ariadna Sarnowska, dr hab. Krzysztof Rozpondek oraz dr hab. Joanna Teper Uczestnicy seminarium zostali zaproszeni na wystawę pani Krystyny Gay-Kutschenriter komisarza Plenerów oraz na wernisaż wystawy "INTROWERSJE-INKRUSTACJE" pana Czesława Matyjewicz, wielokrotnego uczestnika Plenerów. Wieczór zakończył się pokazem rozpalania pieca ceramicznego oraz koncertem bluesowym, jak na tradycje Bolesławca i Bluesa nad Bobrem przystało.
  
  
  
  
  
• WYSTAWY TOWARZYSZĄCE 40 MIĘDZYNARODOWEMU PLENEROWI CERAMICZNO-RZEŹBIARSKIEMU BOLESŁAWIEC 2004
  
  Niektórzy uczestnicy pleneru przygotowali tez autorskie wystawy swoich prac. Podczas Pleneru mieliśmy przyjemność uczestniczyć w wystawach: Adama Abla prezentującego swoją ekspozycję pod tytułem: "Mimikra";
  

  Pani Paulina Pokorny-Ziemba zaprosiła na finisaż wystawy "Notatki z podróży Malarstwo, rzeźba";

  

  Muzeum Ceramiki gościło wystawę związaną ściśle z Plenerem "Artyści muzeum - Sztuka ognia i ziemi"

  Wystawa Czesława Matyjewicz

  

  Przemysław Lasak profesor Akademii Sztuk Pięknych zaprosił na wernisaż swoich rzeźb "Nadzieja"

  

  Pani Małgorzata ET BER Warlikowska zaprezentowała swoje prace graficzne i rzeźbiarskie w cyklu "ZIPSOCIETY"

  
  
  
  

• AKCJA ARTYSTYCZNA HAPPENING
  
  Artyści, którzy przybyli na Międzynarodowy Plener zaproponowali akcję happeningową podczas Bolesławieckiego Święta Ceramiki pod tytułem CERAMIKON, na bolesławieckim rynku 21 sierpnia, wczesnym popołudniem zaczęła powstawać rzeźba, tworzona wspólnymi siłami i wyrażająca ducha Pleneru, spotkań, które są tradycja miasta od 40 lat.
  

WYKŁAD KRYSTYNY GAY-KUTSCHENREITER

Bogactwo zasobów różnorodnych glin i minerałów ceramicznych oraz wielowiekowa tradycja wytwarzania szlachetnej kamionki przyciągały do Bolesławca i jego okolic rzesze ceramików.

W latach powojennych liczni artyści i studenci Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu realizowali praktyki i dyplomy w bolesławieckich zakładach ceramicznych. Te silne związki uczelni wrocławskiej z zakładami produkcyjnymi zaowocowały inicjatywą zorganizowania warsztatów twórczych dla rzeźbiarzy. Pomysłodawcą i realizatorem plenerów ceramicznych był artysta rzeźbiarz prof. Jerzy Boroń, który z grupą kolegów - Łucją Skomorowską - Wilmowską, Feliksem Kociankowskim i Leonem Podsiadłym w 1963 r. przyjechał do Bolesławca. Formuła spotkań, na początku skromna, ściągająca do Bolesławca pracowników uczelni wrocławskiej z różnych wydziałów, z biegiem lat przeistoczyła się w ogólnopolskie warsztaty, by w latach 90-tych stać się imprezą międzynarodową.

Artystów szczególnie fascynowało tworzywo tak obficie występujące w regionie - znakomite ; gliny kamionkowe i ogniotrwałe oraz możliwości poznania i wykorzystanie różnorodnych technologii i technik wypalania. Drugim, czynnikiem przyciągającym twórców różnych dyscyplin do Bolesławca - to swoboda wypowiedzi w realizacji swoich koncepcji artystycznych w materiale ceramicznym i ta niepowtarzalna atmosfera przebywania we wspólnocie plenerowej.

Spotkania rzeźbiarzy i ceramików doczekały się już 40-letniej historii, organizowane przez władze miejskie, wojewódzkie pod patronatem ministerialnym i Związku Polskich Artystów Plastyków od roku 1963 odbywają się corocznie po dzień dzisiejszy.

Sprawami organizacyjnymi, finansowymi, doborem artystów zajmowali się komisarze pleneru mianowani przez Związek Polskich Artystów Plastyków. Tego zadania podejmowali się artyści rzeźbiarze i ceramicy rekrutujący się przeważnie z Wrocławia. To oni tworzyli i tworzą programy artystyczne, organizują wystawy poplenerowe, wydawnictwa druków towarzyszących imprezie. Od komisarzy, ich orientacji i temperamentu twórczego zależało oblicze artystyczne kolejnego pleneru. Przewinęło się ich przez plener bolesławiecki wielu, wśród nich znakomite nazwiska jak: Jerzy Boroń, Leon Podsiadły, Stanisław Szyba, Janina Piskorowska- Piela, Alfreda Poznańska, Ewa Panufnik-Dworska, Władysław Garnik (pierwszy komisarz z Bolesławca), Zbigniew Makarewicz, Grażyna Deryng, Anna Malicka- Zamorska, Stanisław Wiącek, Krystyna Strużyna-Kunecka, a od roku 1990 - Krystyna Gay-Kutschenreiter (drugi komisarz z Bolesławca).

Niepoślednią rolę w organizacji spotkań plenerowych odegrały zakłady ceramiczne i to dzięki nim można było stworzyć uczestnikom bazę warsztatową, umożliwić dostęp do materiałów ceramicznych, technologii i wypałów.

Od początku istnienia plenerów współpracowały z artystami: Zakłady Płytek, Wyrobów Kamionkowych i Sanitarnych, dzisiejsze Zakłady Ceramiczne "Bolesławiec" Sp. z 0.0., Spółdzielnia Rękodzieła Artystycznego "Ceramika Artystyczna" w Bolesławcu, Zakłady Płytek Ceramicznych "Przyborsk" w Gierałtowie. Z biegiem lat dołączyła do nich Klinkiernia "Ołdrzychów" w Nowogrodźcu, obecnie własność znanego producenta ceramiki budowlanej Wacława Jopka oraz zakłady prywatne: Zakład Rękodzieła Ceramicznego Andrzeja Dudka i Sp. w Parowej oraz Fabryka Naczyń Kamionkowych "Manufaktura" Sp. J. Smoleński i Zwierz w Bolesławcu. To bezcenne zaangażowanie zakładów w ceramiczną bolesławiecką imprezę trwa do dzisiaj i stymuluje jej przetrwanie.

Przetrwanie bolesławieckich plenerów zawdzięcza nie tylko wsparcie organizacyjne zakładów ceramicznych, władz samorządowych, Bolesławieckiego Ośrodka Kultury, Związku Polskich Artystów Plastyków, ale też poszerzającemu się kręgowi sponsorów finansujących działania artystyczne. Lista tych autentycznych mecenasów kultury jest długa, a ich zasługi niepomierne.

Do grona instytucji, które przez lata udzielały pomocy i wsparcia imprezie należą: Samorządy Miasta Bolesławca i Wrocławia, Urzędy Wojewódzkie Jeleniej Góry i Wrocławia (obecnie Marszałek Województwa Dolnośląskiego), Unia Europejska Phare CBC, Fundacja Cepelia Polska Sztuka i Rękodzieło w Warszawie. Od roku 2000, po wyczerpaniu funduszy z Unii Europejskiej, największy ciężar finansowania ponosi Samorząd Miejski w Bolesławcu i to jemu zawdzięczamy utrzymanie imprezy plenerowej w kalendarzu wielkich imprez artystycznych w kraju.

Nic jednak nie przetrwałoby bez artystów zjeżdżających się do miasta z całego świata na twórcze konfrontacje. To oni swoją pomysłowością i wyobraźnią poszukiwań estetycznych wyczarowują z gliny niepowtarzalne dzieła, które można dotknąć i zobaczyć na licznych wystawach poplenerowych w znaczących ośrodkach kulturalnych w kraju.

Wystawy poplenerowe są jedyną okazją, aby w jednym miejscu i czasie artyści mogli dokonać oceny i konfrontacji powstałych na warsztatach rzeźb. A prezentacje dzieł odbyły się już w licznych galeriach w kraju: Bolesławieckim Ośrodku Kultury, Jeleniej Górze, Wrocławiu, Sieradzu, Legnicy, Zgorzelcu, Warszawie oraz muzeach: Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Karkonoskim Muzeum w Jeleniej Górze, Muzeum Zamku w Bolkowie, Muzeum Historycznym "Krzysztofory" w Krakowie, Muzea Miejskie - Stary Ratusz i Arsenał we Wrocławiu, Stadtmuseum w Pirnie (Niemcy), Muzeum Narodowe w Poznaniu, Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu, Pałac Sztuki Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie. Te znakomite miejsca - salony sztuki świadczą o wysokiej randze artystycznej bolesławieckiej plenerowej ekspozycji. Od 1995 roku zaczęli się zjeżdżać do Bolesławca zaproszeni ceramicy rzeźbiarze z całego świata nadając inny wymiar artystyczny imprezie i ożywczo ją aktywizując.

Mieliśmy zaszczyt gościć twórców z USA, Argentyny, Australii, Zairu, Izraela, Japonii, Korei, Tajwanu, Anglii, Irlandii, Francji, Kanady, Szwecji, Turcji, Austrii, Niemiec, Holandii, Danii, Czech, Słowacji, Litwy, Ukrainy i Kazachstanu. Te spotkania z przedstawicielami sztuki światowej zmieniły i wzbogaciły programy pobytu artystów w mieście. Zorganizowano wiele towarzyszących plenerowi imprez artystycznych: wystawy i wernisaże wybitnych twórców w miejscowych placówkach kulturalnych, prezentacje dorobku artystycznego uczestników z udziałem społeczności bolesławieckiej, happeningi uświetniające miejskie Święto Ceramiki, wycieczki pozwalające poznać bogactwo natury i piękno zabytków Dolnego Śląska. Aranżuje się też wiele integrujących spotkań towarzyskich ze społecznością lokalną. Na uwagę zasługują akcje artystyczne inspirowane przez uczestników i demonstrujące różne przesłania do ludności miejskiej.

Do najciekawszych i najgłośniejszych zaliczymy "Tympanony - Symbol Trwania" Pauliny Pokorny-Ziemby, która do współtworzenia kompozycji rzeźbiarskich po raz pierwszy zaprosiła mieszkańców Bolesławca, "Wnętrza" autorstwa ceramików Adama Abla, Macieja Kasperskiego i Andersa Ruhwalda (Dania) - głównym założeniem akcji była zmiana relacji obiekt-twórca, happening "Mur", budowany przez artystów - uczestników pleneru z 750 cegieł, z podpisami bolesławian w celu uczczenia obchodów 750-lecia miasta, "Utrwalanie śladów" - na budowanych obiektach z gliny zgromadzeni mieszkańcy zostawili swoje ślady - symbole, które zostały efektownie utrwalone poprzez ogień na zakończenie akcji.

Happy Tower - wspólnie budowany 3-metrowy obiekt symbolizujący wieżę Babel- wieżę radości, przy której budowniczowie artyści i widzowie wypowiadali się w różnych językach, a przez artystyczną formę zjednoczyli się w twórczym działaniu, by wreszcie na 40 jubileuszowym plenerze wznieść z materiału ceramicznego "Keramos" - stare, ale jakże mocarne drzewo wznoszące do nieba 40 gałęzi, które upiększali najmłodsi mieszkańcy grodu - symbol przetrwania, siły, a zarazem kruchości - łącznika tego co przyziemne ze sferami duchowymi i sztuką.

Do stałych, też sierpniowych wydarzeń, jest budowanie i wypalanie prymitywnych pieców garncarskich, najczęściej na Rynku bolesławieckim, gdzie budowniczowie: Krzysztof Rozpondek i Władysław Garnik przedstawiają publiczności w efektowny sposób cząstkę historii rzemiosła ceramicznego. '

Przyjeżdżający twórcy pozostawiają trwalsze ślady swojej obecności w Bolesławcu w postaci kompozycji rzeźbiarskich; które wzbogacają kolekcje miejscowego Muzeum Ceramiki, Bolesławieckiego Ośrodka Kultury oraz zdobią wnętrza Ratusza - siedziby władz miejskich.

W sierpniu 2004 r. obchodzony był bardzo uroczyście jubileusz 40 lat istnienia plenerów w Bolesławcu - poświęcono mu wiele artystycznych imprez, wystaw, seminarium naukowe prowadzone przez wybitne autorytety znawców sztuki ceramicznej oraz spotkania z wieloma znakomitymi gośćmi, którzy w tym czasie przybyli do miasta.

Obchody 40-lecia działalności artystycznej plenerów ceramiczno-rzeźbiarskich to symbol przetrwania niespotykany w skali krajowej imprezy ceramicznej i jest nadzieja, że będzie nadal ona trwała i skupiała jak w soczewce fascynacje i marzenie ceramików polskich.

Publikacje o plenerze w wydawnictwach:
• "Odra", "Format", Informator ZPAP, "New Ceramics", "Keramik Magazin" (Niemcy),"Art. Decor" (Turcja), "Keramika a Sklo" (Czeska Republika)

NOWA BOLESŁAWIECKA TRADYCJA

Pytanie czy Bolesławiec jest miejscem magicznym, w którym twórczość ceramiczno-rzeźbiarska znalazła dla siebie szczególny azyl po drugiej wojnie światowej jest pytaniem retorycznym. Świadczą o tym najdobitniej 40-letnie dzieje plenerowych spotkań poświęconych tego typu działalności i wiążące się z tym miastem oraz jego okolicznymi zakładami ceramiki.

Oficjalną datę rozpoczęcia plenerów stanowi, jak wiadomo, 1964 rok, stąd chwalebny jubileusz przypadł na rok 2004. Prekursorska inicjatywa wrocławskich rzeźbiarzy i ceramików pojawiła się jednak o rok wcześniej. Był to czas, kiedy w Polsce rodził się dopiero ten pionierski ruch ogarniający twórców z różnych profesji. Tylko malarze mieli swoje dawne tradycje w tym względzie sięgające XIX wieku. Tym niemniej i oni w 1963 reaktywowali je rozpoczynając od słynnego pleneru koszalińskiego w Osiekach. Kolejne lata przynosiły coraz więcej inicjatyw podejmowanych w różnych środowiskach, które obejmowały oprócz malarzy, rzeźbiarzy i ceramików również artystów uprawiających szkło, tkaninę, papier ręcznie czerpany, fotografię itp.

Plenery stały się żywotną potrzebą organizowania "laboratoryjnych" spotkań, siłą dynamizującą kreatywność i pobudzającą tendencje eksperymentalne. Założeniem ich inicjatorów było budowanie centrów stanowiących platformy wymiany doświadczeń, dyskusji merytorycznych w fachowym gronie. Dla wielu pracujących w różnych tworzywach, stanowiły one kontakt bezpośredni z materią i możliwościami wykonania stwarzanymi przez państwowe fabryki czy huty lub spółdzielcze zakłady produkcyjne.

Ówcześni sponsorzy oczekiwali po plenerach i innych zadań w ramach prowadzonej polityki kulturalnej państwa. Głównym z tych oczekiwań było popularyzowanie twórczości plastycznej w społeczeństwie. Miało się to dokonywać dzięki bezpośrednim kontaktom artystów z obserwatorami procesów twórczych, tj. z majstrami i robotnikami, którzy współdziałali w materialnym powstaniu dzieła. Następnie, mając osobisty do nich stosunek, mogli je oglądać na ekspozycjach poplenerowych w otwartej przestrzeni, w salach muzealnych czy galeriach, uznane za obiekty sztuki.

Zarówno założenia merytoryczne, jak i zadania społeczne wydaje się, że najpełniej zrealizowały coroczne plenery bolesławieckie, które jako jedyne mają tak długą, nieprzerwaną działalność. Rozpisana ona została na cztery odmienne w swoim charakterze dekady naszej najnowszej historii i przetrwała w zmieniającej się sytuacji sztuki głównie dzięki szczególnym staraniom komisarzy. Dotyczy to zwłaszcza trudnych lat 80., w których działała Krystyna Strużyna-Kunecka oraz później, w zgoła odmiennych, lecz także niełatwych latach od 1990 roku, kiedy funkcję tę objęła i z prawdziwą pasją kontynuuje Krystyna Gay-Kutschenreiter.

Pisaną kronikę tych 40 plenerowych lat tworzą teksty, zarówno zamieszczane dość regularnie w katalogach poprzedzających wykazy nazwisk uczestników i ilustracje, jak i drukowane w prasie. Te ostatnie pojawiły się i nadal pojawiają w pismach codziennych, głównie lokalnych, w popularnych tygodnikach o szerszym zasięgu, jak również w czasopismach fachowych. Coraz częściej temat plenerów, ich historii i dokonań znajduje miejsce w większych opracowaniach książkowych, dotyczących sztuki środowiska wrocławskiego, a zwłaszcza w monografiach Bolesławca, których kilka ukazało się w ostatnim czasie, m.in. w związku z 750-leciem miasta.

Do najpopularniejszych enuncjacji prasowych należą ścisłe informacje na temat terminów i czasu trwania plenerów i inne tego typu wiadomości typowo dziennikarskie. Ponadto ukazują się wywiady z organizatorami czy uczestnikami spotkań rejestrujące również ich atmosferę i różne bieżące zdarzenia, szczególnie takie jak odbywające się od 6 lat happeningi na bolesławieckim rynku. Lepione z gliny monumentalne obiekty budzą bowiem żywe zainteresowanie nie tylko prasy, ale również mieszkańców. Są one w ostatnim czasie ważnym akcentem plenerowych programów jako wspólna praca wielu uczestników na rzecz miejskiej społeczności, zwłaszcza najmłodszej.

Wszystkie rodzaje tekstów posiadają walory źródeł, lecz do najważniejszych zaliczyć można wstępy do katalogów pisane przez autorów dobrze znających podejmowaną problematykę. Stanowić one mogą rzetelną podstawę dla obecnych i przyszłych badaczy sztuki współczesnej i innych zainteresowanych twórczością ceramiczno-rzeźbiarską, zarówno polską i obcą. Od 1995 roku plener bolesławiecki ma już status międzynarodowy i uczestniczą w nim artyści w różnych krajów, a katalogi są coraz bardziej obszerne wydawnictwa.

Charakter tekstów katalogowych podlegał przekształceniom podobnie jak same plenery i rodzaj ich komentowania. Początkowo prezentowały one głównie idee plenerów, uzasadniały ich potrzebę istnienia, w aspekcie zarówno artystycznym jak i społecznym. Akcenty te różnie się rozkładały, szczególnie mocno podkreślano w pierwszych latach nową sytuację artysty realizującego w fabryce indywidualne prace, co stanowiło zupełne novum wobec tradycyjnych koncepcji.

Z biegiem czasu wstępy stawały się coraz obszerniejsze, prezentacje i analizy poszczególnych obiektów, które powstawały w warunkach plenerowych coraz bardziej dokładne, zwłaszcza że rozszerzało się grono uczestników i materiał do analiz stawał się większy. Pisano też o tendencjach jakie pojawiały się w twórczości uczestników. Pisano również i o trudnościach na jakie napotykała organizacja spotkań wyrażając komisarzom wdzięczność za ich pokonywanie.

Z roku na rok plenery budowały swoją historię i obok wielu innych poruszanych równolegle w tekstach zagadnień stawała się ona stałym elementem ich treści. Podobnie tematem często w nich goszczącym była sama materia ceramiczna rozważana jako prastare tworzywo, którym posługiwał się już pierwotny człowiek, a kryjąca nadal nieograniczone możliwości kreacji dla współczesnych. Jej uległa miękkość i przemiana w szlachetnej próbie ognia w kamienną twardość fascynowała bowiem również piszących. Wielu z nich wizytowało plenerowe spotkania i było świadkami powstawania pracy w pierwszej fazie, a na wystawach oceniali końcowe efekty.

Lektura wstępów jest pouczająca, wiele mówi zarówno o istotnych w danym okresie sprawach, jak i o postawie ich autorów. Dziś możemy patrzeć na zdarzenia i poruszaną problematykę po części ich oczami, choć nie bez pewnej dozy krytycyzmu, jaka obowiązuje przy korzystaniu ze źródeł i ich komentowania z perspektywy czasu. Tym niemniej zawsze poruszający jest autentyzm samego przekazu.

Dla zilustrowania tego poglądu warto posłużyć się może kilkoma wybranymi cytatami z omawianych tekstów, by i tutaj prowadzić walor autentyzmu. Otóż w jednym z wczesnych wstępów, bo pochodzącym z 1967 roku, Kazimierz Rainczak pisał, że "Plenery Dolnośląskie" - taką nosiły początkowo nazwę - zdobyły sobie już wówczas stałe miejsce w życiu kulturalnym regionu i że "asymilacja ich nastąpiła bardzo szybko", co świadczyło - jego zdaniem - że "wypełniły lukę, wyszły naprzeciw społecznym zapotrzebowaniom". Inna ważna kwestia, jaką sygnalizował, dotyczyła inicjatywy, którą podjęły zakłady przemysłowe regionu, udostępniając artystom możliwości korzystania z surowców, urządzeń i miejsca do pracy na swoim terenie. Autor określił to działanie jako odważne, pozbawione obaw przed wpuszczeniem "intruzów", którzy by mogli zdezorganizować produkcję. Zapewne sytuacja wyglądała różnie w poszczególnych zakładach i nie wszędzie akcja ta budziła aplauz, jednak duże, a może zasadnicze znaczenie miały wówczas dyrektywy odgórne, które pochodziły w przypadku wspomnianych plenerów z Wydziału Kultury Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu i Komisji Związków Zawodowych.

W tym samym katalogu znalazły się "Refleksje poplenerowe i uwagi uczestnika i organizatora" Zbigniewa Makarewicza i Jacka Dworskiego, znacznie mniej konwencjonalne w treści od innych wypowiedzi. Autorzy stwierdzali bowiem, że "Mimo rokrocznych laurek w katalogach wystaw i doniesieniach prasowych obraz wzajemnych kontaktów artysty i społeczeństwa jest daleki od sielanki". Był to niewątpliwie komentarz zgodny z ówczesną rzeczywistością, która nadal jest niezbyt blisko od ideału, chociaż dzięki plenerom znacznie się do niego zbliżyła.

Cytowany tekst zawierał szereg innych wnikliwych, acz subiektywnych stwierdzeń. Jedno z nich dotyczyło głębszych, rzadko eksponowanych motywów twórczości, inaczej definiowało klimat plenerowych spotkań reprezentując odmienny punkt widzenia od powszechnie przyjętego, wart jednak uwagi. Brzmiało ono: "Ze względu na krótki okres trwania, plener jest konfrontacją - czyli zjawiskiem o charakterze konfliktowym. Wbrew pozorom właśnie atmosfera spięć wnosi najistotniejsze wartości w twórczą pracę".

Mowa jest tu niewątpliwie o konfrontacji wielu energii twórczych i pozytywnej rywalizacji, jakie wyzwala każda aktualna zbiorowość uczestników. Można wnosić, że poziom kumulacji tej energii i konkurencji bywa zróżnicowany także na skutek czynnik ów zewnętrznych. Jednak najważniejszą pozostaje zespołowa wola kreacji i wzajemne oddziaływanie na siebie szeregu osobowości prezentujących odmienne postawy artystyczne i życiowe.

Przy tym ujawniają się nie tylko pozytywne czy negatywne emocje, ale rysują się wyraźnie różne rodzaje temperamentów, przyzwyczajeń, wreszcie nawet uwarunkowań etnicznych, odkąd uczestniczą w spotkaniach artyści z różnych krajów. W związku z tym zaistniał dodatkowo problem komunikacji grupy w warstwie czysto werbalnej. Stało się to jednym z ważnych elementów w całej zespołowej grze, prowadząc do porozumiewania się także za pomocą języka ciała, a więc gestów, spojrzeń, uśmiechów itp., wzbogacając w ten sposób płaszczyznę porozumienia, a zarazem ją różnicując.

Wśród innych drukowanych i ustnych wypowiedzi artystów na temat pleneru bolesławieckiego dominują zazwyczaj inaczej ormułowane opinie. Za najbardziej powszechną uznać można ocenę wielokrotnego uczestnika tych spotkań Eugeniusza Molskiego, zawarta w jednym z katalogów. Brzmi ona następująco: "Chciałbym podkreślić szczególny urok pleneru i znakomitą twórczą atmosferę, którą oferują artystom zakłady i organizatorzy". Inna z osób często korzystająca z możliwości pracy w ceramicznym tworzywie bolesławickim, znana rzeźbiarka z Czech Elżbieta Grosseová uważa zaś, że plener jest darem dla artystów i wyznacza od wielu lat rytm ich zawodowego życia. Nieco inny charakter ma refleksja Jolanty Kasińskiej zawarta w słowach: "Sam plener to wielka przygoda twórcza, a może raczej warsztaty niż plener - nazwa plener kojarzy mi się z wyjściem w przestrzeń, a my siedzimy w zakurzonych halach."

Trudno tej refleksji odmówić słuszności w sprawie samej nazwy - plener - jednak uświęciła ją już 40-letnia bolesławicka tradycja, a francuski rodowód słowa dodaje splendoru, warto więc zapewne ją zachować. Tym niemniej głos ten przypomina o realiach twórczej pracy, której towarzyszy również duży wysiłek czysto fizyczny zmagania się z ciężkim tworzywem, jakim jest rozrobiona glina. Ponadto pobyt przez miesiąc w warunkach zakurzonych hal fabrycznych, o jakich wspomina autorka też, wymaga wytrzymałości. Trudne zewnętrzne okoliczności powstawania obiektów ceramicznych rzadko bywają zaś tematem poruszanym w wypowiedziach zarówno ustnych, jak i drukowanych. Stanowią one tzw. "kuchnię" twórczości zakrytą przed oczami przeciętnego widza, a nawet i zainteresowanego ceramiką artystyczną odbiorcy - warto ją jednak czasem ujawnić.

Metafizyka miejsca jakim jest Bolesławiec objawia się, jak wiadomo, nieustająco od 40 lat w spotka-niach plenerowych. Przy czym towarzyszą im różne działania stymulujące życie kulturalne zarówno miasta, regionu, jak i kraju włączając je także w międzynarodowy obieg sztuki współczesnej. Wśród tych działań są przede wszystkim prezentacje urządzane co roku z poplenerowych prac, które powstały w kręgu "bolesławickich klimatów". Ekspozycje te pokazywane są nie tylko w Bolesławcu, ale i w wielu innych miastach w Polsce, niejednokrotnie i za granicą, w muzeach i galeriach.

Poza corocznymi wystawami duże znaczenie dla miasta i jego najnowszej historii mają inne zdarzenia, a wśród nich wspomniane wcześniej happeningi. Demonstrują one publicznie nie tylko idee, ale i procesy twórcze podczas powstawania na oczach mieszkańców lepionych z gliny monumentalnych obiektów. Ich wieloznaczne przesłania budzą wiele komentarzy. Od pewnego czasu do repertuaru tego typu działań należy również budowanie tzw. jednorazowych pieców garncarskich i wypalanie w nich ceramiki w nocnej scenerii rynku, rozświetlonej ogniem z ich wnętrza. Na stałe zaś w rynku znalazł miejsce, jako "pomnik na cokole", ogromny ceramiczny garniec, niemal symbol miasta, autorstwa uczestników plenerów. Jest on nawiązaniem do tradycji, zachowanej w przekazach, istniejącego dawniej Wielkiego Garnca mistrza Jana z XIX wieku. Bolesławiec posiada również zbiory ceramiczno-rzeźbiarskie stale wzbogacane nowymi obiektami. Należy do nich przede wszystkim kolekcja w Muzeum Ceramiki, a mniejsze zespoły prac posiadają w swoich wzorcowniach zakłady, ponadto miejscowy Ratusz. Wokół plenerowych spotkań odbywających się pod patronatem Związku Polskich Artystów Plastyków, rozwinęło się szereg innych inicjatyw zataczając coraz szersze kręgi w "nasycaniu" miasta ceramiką. Są to wspomniane już wystawy zbiorowe, a obok nich coraz liczniejsze pokazy indywidualne, elektryzujące atmosferę happeningi i wreszcie popularne obecnie sierpniowe Święto Ceramiki, wielka atrakcja turystyczna w formie jarmarku. Tak więc "sztuka wysoka" spełnia także wiodącą rolę wobec masowych imprez.

Rok 2004, na który przypadł historyczny jubileusz 40-lecia plenerów zaznaczył swoją odświętność nie tylko szeregiem s pecjalnie przygotowanych wystaw, imprez i wydawnictw, ale również sympozjum naukowym. Cenne referaty związane z problematyką sztuki ceramiczno-rzeźbiarskiej wygłosili zarówno artyści, jak i teoretycy. Organizacyjnie i programowo główną siłą sprawczą obchodów była i tym razem artystka z Wrocławia Krystyna Gay-Kutschenreiter, od 14 lat pełniąca nieustająco funkcję komisarza plenerów. Zamieszkała ona przed wielu laty na stałe w Bolesławcu, który stał się jej małą ojczyzną, a równocześnie miastem o dużej sławie budującym nową tradycję współczesnej sztuki ceramicznej.

ARTYŚCI PLENEROWI

ELŻBIETA GROSSEOVA - CZECHY

Urodzona w Warszawie, od 1945 r. mieszka w Czechach. Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie: rzeźbę w pracowni prof. Strynkiewicza i Łodziana (dyplom w 1966 r.) oraz tkaninę artystyczną i początkowo projektowała ceramiczne formy użytkowe i dekoracyjne. W 1989 r. ponownie zainteresowała się rzeźbą ceramiczną, zwłaszcza monumentalną. Od 1996 r. jest członkiem Międzynarodowej Akademii Ceramiki w Genewie i wiceprzewodniczącą Związku Czeskich Artystów-Ceramików. Jest także koordynatorem wystawy "Keramono" i członkinią Czeskiego Związku Artystów Plastyków. Jej prace były pokazywane na ponad 60 wystawach indywidualnych (w Pradze, Filadelfii w USA, Mashiko w Japonii, Bechyne w Czechach) oraz ponad 100 zbiorowych prezentacjach, zdobywając wiele prestiżowych nagród i wyróżnień, m.in.: Grand Prix Cassis, Francja 1992; Premio Aquisto Dell'Associazione Industriali della Provincia di Ravenna, Faenza (Włochy) 1995; Nagrodę Shigaraki Ceramic Cultural Park, Japonia 1999; Wyróżnienie na 1. Światowym Biennale Ceramiki, Korea 2001; Dyplom ICHON World Ceramic Center w Prowincji Kyonggi (Korea); Nagrodę Specjalną, Intersalon AVJ, Czeskie Budziejowice, Czechy, 2001 i 2002; Koreula Award, Chorwacja, 2002; pierwszą nagrodę "Trophy kups", Zagrzeb, Chorwacja.

Brała udział w międzynarodowych warsztatach na Słowacji i Węgrzech, w Polsce, Czechach, Izraelu, Kanadzie, Austrii, Japonii, Litwie, Turcji, USA, Danii. Wykładała w USA w Uniwersytecie Ann Arbour, Michigan; w Middlesex Country College w New Jersey; Neot Hakikar w Izraelu. Jej prace znajdują się w prestiżowych kolekcjach muzealnych na całym świecie.

EWA TWAROWSKA-SIODA

Urodzona w Poznaniu, studiowała w PWSSP w Poznaniu w pracowni rzeźby prof. Olgierda Truszyńskiego, którą ukończyła w 1979 r. Od 1988 r. prowadzi pracownię ceramiki w ASP w Poznaniu. Współtwórca Laboratorium Sztuki w Baranowie. Uprawia ceramikę i rzeźbę.

Ważniejsze wystawy indywidualne: Galeria Wielka Poznań, Galeria PSP Wrocław, Studio M Warszawa, BWA Poznań, Galeria u Jezuitów Poznań, Międzynarodowe Centrum Sztuki Poznań, Galeria Miejska Mosina, Galeria d art. KAYA Bruksela. Ważniejsze wystawy zbiorowe: Galeria "Hansekuppel" Hamburg, BWA Poznań, Le Cercle Royal des Beaux Arts Liege, Teatr Polski Szczecin, BWA Gorzów/Frankfurt nad Odrą, BWA Kraków, BWA Bytom, Galeria ON Poznań, Offene Atelliers Bielefeld, Galerie im Alten Rathaus Musberg, Visionfest Liverpool, Galeria Medium Bratysława, Galeria Profil Poznań, BWA Częstochowa, MTP Poznań, Galeria Rzeźby Warszawa, Polnisches Kulturinstitut Berlin, I Biennale "Środowisko Sztuki - Poznań 2003" - Galeria u Jezuitów, Wystawa Ceramiki - Muzeum Sztuk Użytkowych, Poznań.

Nagrody i wyróżnienia: I nagroda - Maternitas Szczecin, I nagroda - "Ecologium" Szczecin, Złoty medal - Sacrum Gorzów Wlkp., Złota Odznaka ZPAP Uczestniczyła w plenerach i działaniach plenerowych w Bolesławcu, Wałbrzychu, Sympozjum Ceramicznym w Kienitz, Sympozjum Sztuk Wizualnych "Artysta wobec krytyki" w Skokach, Misterium ognia na Starym Rynku w Poznaniu, na Malcie w Poznaniu, w Sopocie, Warszawie, Baranowie. Jej prace znajdują się w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Ceramiki w Wałbrzychu, Muzeum Ceramiki w Bolesławcu.

TOVA BECK-FRIEDMAN

Studia artystyczne w Purdue University, West Lafayette, Indiana (dyplom w 1974 r.), Goddard College, Plainfield, Vermont (dyplom w 1976 r.) i Tama University of Art, Tokyo, Japonia (studia podyplomowe w latach 1982-1984). Uprawia rzeźbę. Wybrane wystawy indywidualne: Photographic Galley, Nowy Jork; Monique Goldstrom Gallery, Nowy Jork; The Mitchell Museum, Mt. Vernon; The Bill Bace Gallery, Nowy Jork; The Newark Museum; Herzliya Museum, Izrael; Michaelson & Orient Gallery, Londyn; Gallery Q, Tokio, Japonia. Wystawy zbiorowe: "Wandering Library", Museo Ebraico (Muzeum Żydowskie) na 50. Weneckim Biennale Sztuki, 2003; Muzeum Artystów na Weneckim Biennale Sztuki, 2001; GeumGang Nature Art Project, Korea, 2002; Markers II, EAM Gallery, Kassel; Art/Nature/Nurture Leigh Yawkey Woodson Art Museum,The New Jersey State Museum.

Nagrody i wyróżnienia: Skidmore College, Saratoga Springs, USA; Centrum Sztuki, Be'er-Sheva, Izrael; Muzeum Archelogiczne Drew University; Międzynarodowe Biennale Ceramiczne, Be'er-Sheva, Izrael.

Prace w kolekcjach: The Newark Museum, USA; Herzliya Museum, Izrael; Arizona State University Museum; New Jersey State Museum; Fundacja Kulturalna Cesky Krumlov, Republika Czeska; Ground For Sculpture, Hamilton; Jersey City Museum; The Paterson Museum; Ratusz w Fukuoka, Japonia; Muzeum Ceramiki, Bolesławiec, The National Museum of Women in the Arts Library, Washington DC; Morris College; Ratusz w Be'er Sheva; Skidmore College, New York; William Paterson College, New Yersey.

CATHERINE PALECZNY

Urodzona w 1977 r. Studia artystyczne w University of Calgary, Alberta, Kanada (dyplom w 2002 r.). Zajmuje sie rzeźbą i monumentalnymi instalacjami ściennymi. Wybrane wystawy indywidualne: Robert Langen Gallery, Wilfred Laurier University, Waterloo, Ontario (w przygotowaniu, planowana na 2005 r.); Kootenay Gallery of Art, Castlegar, Kolumbia Brytyjska; "Harmonijna spójność", White Water Gallery, North Bay, Ontario (2004).

Wystawy zbiorowe: "Cross - Fertilization", NCECA, Bodner Gallery, Indianapolis (2004), USA; U of W Art Gallery, Waterloo, Ontario; "miniARTure", Triangle Gallery, Calgary, Alberta (2004); K-W Biennale, Kitchener - Waterloo, Art Gallery, Kitchener, Ontario (2003).

Warsztaty i sympozja: International Slide Forum NCECA - Indiana, Indianapolis, USA (2004); The Banff Centre, Banff, Alberta, Kanada (2003); Muzeum Międzynarodowej Sztuki Ceramiko, Skaelskor, Dania; University of Michigan School of Art and Design - Ann Arbor, Michigan, USA (2002); University of Western Sydney Nepean - Sydney, Australia (2001); Uzyskała stypendia i granty kanadyjskich instytucji kulturalnych w tym grant Canada Council na sfinansowanie udziału w międzynarodowym plenerze w Bolesławcu w 2004 r. Jej prace znajdują się w kolekcji Museum of International Ceramic Art, Middlefart, Dania

CZESŁAW MATYJEWICZ

Urodzony w 1959 r. w Nowogrodźcu. Studia we wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1984-89 u prof. Leona Podsiadłego i prof. Łucji Skomorowskiej. Współudział w pracach realizacyjnych prof. Alfredy Poznańskiej przy kaplicy Edyty Stein i inne prace konserwatorskie we Wrocławiu. Zajmuje się małymi formami rzeźbiarskimi (kamień, ceramika). Od 1996 roku jest instruktorem rysunku i rzeźby zespołu dzieci i młodzieży w Bolesław-ieckim Ośrodku Kultury. Czesław Matyjewicz był uczestnikiem od 35. do 40. Międzynarodowego Pleneru Ceramiczno-Rzeźbiarskiego "Bolesławiec". Swoje prace prezentował na wystawach w Bolesławcu, Nowogrodźcu, Legnicy, Bolkowie, Wrocławiu, Krakowie, Pirnie, Poznaniu, Chojnowie, Zgorzelcu i w Zamku Kliczków. W 2004 r. otrzymał pierwszą nagrodę na konkursie rzeźbiarskim w Niemczy.

MARITA BENKE-GAJDA

Urodzona w 1950 r. w Inczewie. Dyplom w 1973 r. w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Uprawia architekturę wnętrz, wystawiennictwo, ceramikę. Od 2003 r. jest wykładowcą w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.

Swoje prace prezentowała na sześćdziesięciu wystawach indywidualnych w kraju (Warszawa, Kraków, Poznań, Wrocław, Zielona Góra, Zakopane, Łódź, Sieradz, Myślenice, Łomża, Tarnów) oraz we Francji, USA, Włoszech, Niemczech, Belgii, Wielkiej Brytanii, Austrii. Uczestniczyła w ponad stu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Brała udział w plenerach w Orońsku, Bolesławcu, Opocznie, Nowym Wiśniczu. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Jest laureatką Nagrody Prezydenta Miasta Krakowa, Nagrody Plastyki za całokształt działalności. Otrzymała Medal na 50-lecie Cepelii. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Gdańsku, Wrocławiu; Muzeum Okręgowego w Sieradzu, Łomży, Myślenicach oraz w Muzeum Historycznym Miasta Krakowa.

HALINA OLASIK

Urodzona we Wrocławiu. Studia we Wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych na Wydziale Ceramiki Szkła. Dyplom uzyskała w 1978 roku w pracowni prof. Ireny Lipskiej-Zworskiej i prof. Stanisława Rodzinskiego. Była stypendystką Ministerstwa Kultury i Sztuki. Uprawia ceramikę, malarstwo, projektowanie graficzne, projektowanie i realizacje scenografii. Eksponowała swoje prace na wystawach indywidualnych w Galerii Ceramicznej Warsztatów Twórczych "Jatki" we Wrocławiu w latach 1985 i 1987.

Uczestniczyła w wystawach zbiorowych: w Wystawie Ceramiki i Szkła, ekspozycji najlepszych dyplomów w Sofii i w Lipsku (1979), w Wiosennych Konfrontacjach Młodych we Wrocławiu (1980 i 1981), w Przeglądzie Ceramiki Polskiej (1981), w II i IV Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu (1984 i 1986), w poplenerowych wystawach Ogólnopolskich Plenerów Ceramiaczno-Rzeźbiarskich w Bolesławcu (1984 i 1987, 1994-1996, 2001-2003), w II i IV Międzynarodowych Targach Sztuki "InterArt" w Poznaniu (1985 i 1987). Otrzymała Nagrodę Sztuki Polskiej na IV Międzynarodowych Targach Sztuki "InterArt" w Poznaniu w 1987 roku. Jest autorką scenografii filmowych, telewizyjnych, scenografii "Dziecięcej Olimpiady Sportowej" w Hali Ludowej we Wrocławiu, aranżacji plastycznych festynów. Współpracowała z firmą odzieżową z Paryża. Stworzyła witrynę-kwiaciarnię w Holandii. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie, Poznaniu,Toruniu i Wrocławiu, w Centrum Sztuki "Zamek Książ", w Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, w galerii w Dusseldorfie oraz w kolekcjach prywatnych w Niemczech, Francji, Holandii, Kanadzie i USA.

ADAM ABEL

Urodzony w 1971 r. W latach 1992-1997 studiował w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (dyplom w 1997). W tym samym roku rozpoczął pracę w Akademii, gdzie obecnie jest adiunktem. W 2000 r. był stypendystą Uniwersytetu w Akron, Ohio (USA). Wystawy indywidualne: Muzeum ASP we Wrocławiu (ceramika), 2000; "Pies(c)", Galeria Entropia (ceramika, animacje komputerowe, fotografia), Wrocław, 2000; Galeria Impart (rysunek), Wrocław, 2001; Galeria BWA (animowane rysunki i obiekty), Wrocław, 2001; Galeria BWA (ceramika), Wrocław, 2003. Wybrane wystawy zbiorowe: Galeria Sztuki Współczesnej, Łódź, 1994; Galeria Miejska, Wrocław, 1994, 1995; Galeria Ceramiki i Szkła, BWA, Wrocław, 1995; Galeria Zamkowa, Lubin, 1996, 1997; WRO' 96; Grafinnova '98, Finlandia; "Nieznana ceramika", Galeria Design, Wrocław, 1998; Arsenał, BWA Wrocław, 1999; Pirna (Niemcy); Międzynarodowy Konkurs Rysunku, Wrocław, 1999; "Polscy artyści ceramicy", University Art Galleries, Akron, Ohio (USA), 2000; 1. Światowe Biennale Ceramiki, Korea, 2001; Łotewska Akademia Sztuki, 2001; BWA, Wrocław, 2002; "Kształt między kontynuacją a innowacją", Międzynarodowe Muzeum Ceramiki, Faenza (Włochy), 2003. Uczestniczył w sympozjach i festiwalach multimedialnych prezentując animowane rysunki i zdobywając prestiżowe nagrody. Prace w kolekcjach: Ichon World Ceramic Centre, Kyonggi Province, Korea; University of Akron, Ohio; Łotewska Akademia Sztuki, Zvartava; Museo Internationale delle Ceramiche, Faenza.

ANNA STAWIARSKA

Dyplom uzyskała w 1980 roku na Wydziale Ceramiki i Szkła w zakresie projektowania ceramiki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Uprawia ceramikę unikatową, rzeźbę ceramiczną i rysunek. Prowadzi pracownię rzeźby w technice ceramicznej na Wydziale Wychowania Artystycznego WSP w Częstochowie.

Prace prezentowała na 20 wystawach indywidualnych m.in. w Bolesławcu, Wrocławiu, Bytomiu, Chorzowie, Świdnicy, Katowicach, Poznaniu, Częstochowie, Pradze. Ważniejsze wystawy zbiorowe: Biennale Ceramiki Polskiej w Książu, wystawy Międzynarodowego Pleneru Ceramiczno- -Rzeźbiarskiego w Bolesławcu, Ogólnopolskie Triennale Rzeźby Religijnej w Krakowie, Ceramika Polska - Szwecja w Warszawie i Sztokholmie, Al.'Aube de Siecle Nouvea w Paryżu, "Decentrisme" - w Instytucie Polskim w Paryżu, "Postawy" - we Wrocławiu, Częstochowie, Pradze; Wspólnota "Przekroczyć Próg Nadziei" w Chorzowie, Katowicach, "Razem i osobno" - w Instytucie Polskim w Rzymie, w Termoli (Włochy), w Zlinie (Czechy), w Opolu, Kołobrzegu, Chorzowie, "Wszystko i jeszcze więcej" w Creil (Francja), Stara Kordegarda, "Sacrum" w Gorzowie Wlkp., "Spotkania" Galeria ASP we Wrocławiu. Uczestnictwo w plenerach ceramiczno-rzeźbiarskich w Bolesławcu oraz malarskich - Jurajska Jesień, Ochaby, Oleśnica.

Współtwórczyni powstałej w 1993 roku Szkoły Przysposobienia Zawodowego w Katowicach dla młodzieży niepełnosprawnej i autorka programu nauczania do przedmiotu zawodowego ceramika. Współpracuje z Zakładem Arteterapii Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach w zakresie programów i projektów arteterapeutycznych. Publikowała w "Sztuce w edukacji i terapii" i w "Spotkaniach ze sztuką". Autorka statuetki "Chorzowianin Roku" - nagrody prezydenta miasta.

Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Górnośląskiego, Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Centrum Sztuki Zamek Książ w Wałbrzychu, Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie.

KRYSTYNA GAY-KUTSCHENREITER

Urodzona w Łodzi. Studia na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu im. M. Kopernika w Toruniu oraz w Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu w pracowni prof. Rudolfa Krzywca. Dyplom w 1961 r. Uprawia ceramikę unikatową i rzeźbę ceramiczną.

Ponad 30 lat zajmowała się pracą pedagogiczną, kształcąc kadry ceramiczne, za co otrzymała Złoty Krzyż Zasługi. Od 1990 r. jest komisarzem artystycznym międzynarodowych plenerów ceramicznych w Bolesławcu. W 1999 r. wyróżniona Złotą Odznaką Związku Polskich Artystów Plastyków. Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych w Bolesławcu, Szczecinie, Świdnicy, Jeleniej Górze, Zgorzelcu, Gorzowie Wlkp., Krakowie.

Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych ogólnopolskich i międzynarodowych: w Bolesławcu, Legnicy, Wałbrzychu, Jeleniej Górze, Jaworze, Słupsku, Wrocławiu, Szczecinie, Warszawie, Krakowie, Sieradzu, Stargardzie, Chodzieży, Gdańsku i Poznaniu oraz za granicą: w Niemczech, Austrii, Białorusi i Szwecji. Brała udział w plenerach ceramiczno-rzeźbiarskich w Bolesławcu (1964-2004) i Starym Gronowie (1993).

Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych we Wrocławiu i Poznaniu, Kunstforum Piaristen w Wiedniu (Austria), Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, BWA w Jeleniej Górze oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

YOKO NAKAMURA

Ukończyła studia lingwistyczne i literaturoznawcze w Tokio w 1971 r., a studia podyplomowe tamże w 1972 r. W 1976 r. spotkała Kimpei Nakamurę, który wprowadził ją w dziedzinę ceramiki. Specjalizuje się w technice "mesh work". Jej prace były prezentowane na kilku indywidualnych i wielu zbiorowych wystawach w Tokio oraz w Korei. Brała udział w warsztatach i sympozjach ceramicznych w Japonii, Korei i Indiach. W 1995 r. zdobyła Nagrodę Specjalną na 4. Międzynarodowym Konkursie Ceramicznym w Mino, Japonia. Jej prace znajduja się w zbiorach publicznych i kolekcjach prywatnych, m.in.: Lang Gallery przy Scripps College, USA; Muzeum Ceramiki Prefektury Aichi, Japonia; Uniwersytetu Kyung Hee, Korea; Argentyńskiego Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Domu Japońskiego w Buenos Aires.

BRONISŁAW WOLANIN

Urodzony w 1937 r. w Bełżcu. Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w pracowni prof. Julii Kotarbińskiej. Kierownik artystyczny i projektant Spółdzielni "Ceramika Artystyczna" w Bolesławcu. Swoje prace prezentował na 16 wystawach indywidualnych.

Uczestniczył w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Brał udział w międzynarodowych plenerach i sympozjach: w Bolesławcu, La Borne, Duchcovie, Karlovych Varach, Wałbrzychu i Wilnie. Ważniejsze nagrody i wyróżnienia: Międzynarodowe Triennale Ceramiki w Sopocie: 1970 - wyróżnienie, 1991- Grand Prix Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu: 1979 - wyróżnienie, 1983 - II nagroda, 1985 - III nagroda, 1987 - I nagroda, Wystawa Polskiej Ceramiki Współczesnej w IWP w Warszawie: 1990 - I nagroda; Nagroda Prasy Dolnośląskiej - 1984; "Wzór Roku" - nagroda Ministra Przemysłu i Handlu -1996; Międzynarodowy konkurs na aranżację stołu weselnego na Targach "Ambiente" we Frankfurcie w 1999 - I nagroda.

Jego prace znajdują się w zbiorach: Muzeum Narodowego we Wrocławiu, w Warszawie, w Szczecinie, w Poznaniu, w Gdańsku, Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum w Gliwicach, Muzeum Okręgowego w Jeleniej Górze, Muzeum Miedzi w Legnicy oraz w Everson Museum of Art w Syracuse (USA).

ANDRZEJ TRZASKA

Urodzony w Warszawie w 1935 r. Studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu i Gdańsku. Dyplom w 1959 r. Uprawia równolegle malarstwo i ceramikę. Swoje prace prezentował na ponad trzydziestu wystawach indywidualnych oraz około stu dwudziestu zbiorowych.

Brał udział w znaczących wystawach ceramiki m.in. w Pradze, Vallauris we Francji, Faenzie we Włoszech, Londynie, Paryżu, Warszawie, Wrocławiu i Sopocie. Uczestniczył w sympozjach ceramicznych: trzykrotnie w Wałbrzychu i trzynastokrotnie w Bolesławcu. Jego prace zdobyły wiele prestiżowych nagród, m.in.: Międzynarodowa Wystawa Ceramiki w Pradze (1956) - wyróżnienie; Międzynarodowe Triennale w Sopocie (1976) - III nagroda; w Bolesławcu.

Jego prace znajdują się w zbiorach Muzeów Narodowych w Warszawie, Wrocławiu, Gdańsku, Poznaniu oraz muzeów regionalnych, m.in. Muzeum Ceramiki w Bolesławcu. Ostatnio zajmuje się ceramiką ogrodową i architektoniczną.

VACLAV DYNTAR

Urodzony w 1952 r. w Nachodzie (Czechy). Dyplom w 1984 r. w pracowni ceramiki i porcelany profesora Otto Eckerta w praskiej VŠUP. Uprawia ceramikę toczoną na kole, unikatową i rzeźbę. Ważniejsze wystawy indywidualne w Czechach: Blatná (1987), Praga (1988, 1996), Turnov (1990) , Kyjov (1992), Liberec (1993), Ušti (1994) oraz w Pordenone (Włochy, 1990)

Wystawy zbiorowe: Špindlerův Mlyn (1987), Roztoky u Prahy (1989), Vajanovy Sady, Praga (1989), Salon, Praga (1989), Chodovská Tvrz, Praga (1989), Thermal, Karlowe Vary (1990), Mělnik i "Keramika '90", Brno (1990), Qualdo Tadino, Włochy (1991), A+G Flora, Praga (1991), LH Galerie, Praga (1994), Zwettl, Austria (1996), Frankfurt, Niemcy (2000).

Uczestniczył w sympozjum Frauenau, Niemcy (1989) i Międzynarodowym Plenerze Ceramiczno-Rzeźbiarskim w Bolesławcu, Polska (2004).

MAŁGORZATA ET BER WARLIKOWSKA

Urodzona w 1970 r. w Gdańsku. W 1996 r. obroniła dyplom z grafiki warsztatowej na ASP we Wrocławiu. Od 1997 r. pracuje w katedrze grafiki w rodzimej uczelni. Czynnie zajmuje się grafiką warsztatową, ceramiką unikatową i malarstwem. Uczestniczyła w wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce, Czechach, na Litwie i Ukrainie, w Niemczech, Hiszpanii, Grecji, USA i Japonii. W 2000 r. była stypendystką w Uniwersytecie Akron (USA).

W 2003 roku nominowana do Paszportu Polityki. Laureatka kilku nagród i wyróżnień, szczególnie w dziedzinie grafiki, w tym nagrody I stopnia Rektora ASP we Wrocławiu (2004).

WŁADYSŁAW GARNIK

Urodzony w 1937 r. Studia na Wydziale Ceramiki Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom w 1962 r. Członek honorowy World Crafts Council - Europe. Zajmuje się ceramiką, rzeźbą, rysunkiem i malarstwem. Jego prace prezentowane były na wystawach indywidualnych w Bolesławcu, Chorzowie, Krakowie, Wałbrzychu, Wrocławiu, Gdańsku, Jeleniej Górze, Lubaniu Śląskim, Albstadt (Niemcy), Venray (Holandia), Brest (Francja).

Udział w wielu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Nagrody w konkursach: II Nagroda w konkursie scenograficznym we Wrocławiu (1968), I Nagroda w konkursie na pomnik w Legnicy (1973), I Nagroda na Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu (1979), III Nagroda na IV Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu (1985), Premio-aquisto della Regione Emiglia (I Nagroda) (Faenza, 1987), Grand Prix na V Biennale Ceramiki Polskiej w Wałbrzychu (1987), wyróżnienie za zestaw użytkowy na Wystawie Polskiej Ceramiki Współczesnej w Warszawie (1990), Prix Retraites Populaires na III Triennale Porcelany w Nyonie w Szwajcarii (1992), wyróżnienie WCC - Europe - Nyon (1995). Brał udział w sympozjach i plenerach w Bolesławcu (1963-69, 1975), Wałbrzychu i Jaworzynie Śląskiej (1979-1994), Chojnicach (1976), Chocianowie (1976), Starym Gronowie (1985), Tułowicach (1993), Filadelfii (USA, 1992), Beer Sheva (1993), w Bretanii (2001). Uczestniczył w I Europejskim Konkursie Ceramiki EuCeCo (z okazji Igrzysk Olimpijskich) w Amaroussion (2004, Ateny, Grecja).

Prace w zbiorach Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Muzeum Narodowego we Wrocławiu, Muzeum Okręgowego w Wałbrzychu, Muzeum Narodowego w Poznaniu, Muzeum Narodowego w Katowicach, zamku "Książ" w Wałbrzychu, Kolekcji Ceramiki Współczesnej w Beer Shevie (Izrael), Muzeum Porcelany w Nyonie (Szwajcaria), Kolekcji Sztuki miasta Nyon, Kolekcji Ceramiki Współczesnej "Keramion" w Frechen (Niemcy), Muzeum "Ariana" w Genewie oraz w zbiorach prywatnych w Polsce, Europie, USA, Australii, Izraelu i Japonii.

GRZEGORZ NIEMYJSKI

Urodzony 12 października 1970 r. w Legnicy. Studiował na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Alfredy Poznańskiej i adiunkta Christosa Mandiosa (1999).

Zajmuje się rzeźbą, projektowaniem wnętrz, instalacjami przestrzennymi. Twórca "otwartej pracowni" - miejsca działań plastycznych dla zdolnej młodzieży przy Galerii Sztuki w Legnicy. Prace prezentował na wystawach indywidualnych: instalacje "Jabłka + drzewo", "Rytmy natury", "Woda" w Parku Miejskim w Legnicy (1999); "Edyta Stein - Kamień i Papier" w Muzeum Miedzi w Legnicy (2002); "Miejsce spotkania" - akcja artystyczna w Legnicy (2004); w Galerii Sztuki Współczesnej w Kępnie (2004). Brał udział w wystawach zbiorowych: "w przestrzeni" w Galerii Miejskiej we Wrocławiu (2000); "Supermarket Sztuki" w Galerii ZPAP w Warszawie (2000, 2001); "Rytmy natury + obiekty" w galerii "25 o miłości" (Legnica 2003).

KRYSTYNA CYBIŃSKA

Urodzona w Dakowach Suchych w 1931 r. Dyplom w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu w 1954 r. Uprawia ceramikę artystyczną. Jej prace były prezentowane na wystawach indywidualnych we Wrocławiu, Paryżu, Ystad (Szwecja), Warszawie, Lubinie, Krakowie. Uczestniczyła w sympozjach i plenerach, m.in. w Ziębicach (1965) w Bolesławcu (1968), w Międzynarodowym Sympozjum Ceramiki w Siklos (Węgry, 1974), w Międzynarodowym Sympozjum Ceramiki w Wilnie (Litwa 1975), w Warsztatach Ceramicznych we Wrocławiu (1987), w Między-narodowym Sympozjum Ceramiki "Porcelana inaczej" w Wałbrzychu (1999).

Nagrody i wyróżnienia: Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC Praga 1962 - srebrny medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki AIC Stambuł 1967 - srebrny medal, Ogólnopolska Wystawa Ceramiki "Polskie Dzieło Plastyczne w XXV-lecie PRL" Wrocław 1969 - nagroda ZPAP, I Międzynarodowa Wystawa Ceramiki "Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej" Sopot 1970 - I nagroda i złoty medal, III Międzynarodowa Wystawa Ceramiki "Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej" Sopot 1976 - II nagroda i złoty medal, Międzynarodowy Konkurs Ceramiki Artystycznej" Faenza 1977 - nagroda AIC i złoty medal, Międzynarodowa Wystawa Ceramiki "Tworzywo Ceramiczne w Sztuce Współczesnej" Sopot 1991 - III nagroda i brązowy medal, Okręgowa Wystawa Ceramiki "Ciąg dalszy..." Wrocław 2001 - wyróżnienie. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Ceramiki w Siklos (Węgry), Muzeum Ceramiki w Wilnie (Litwa), Muzeum Narodowym we Wrocławiu, Muzeum w Warszawie, Muzeum Ceramiki i Szkła w Lidzbarku Warmińskim, Muzeum Sztuki w Szczecinie, Muzeum Sztuki w Köpönick (Szwecja).

JIN-JANG

Studia artystyczne w Korei (Hong Ik University, Seoul, licencjat w 1974 r., magisterium w 1976 r.) i Japonii (TAMA Art University, Tokio, dyplom w 1986 r.). Zajmuje się ceramiką unikatową. Jej prace były pokazywane na wystawach indywidualnych w Seulu i Tokio (Myung-Dong Gallery, Seul; Muramatsu Gallery, Tokio; Japońskim Centrum Kuluralnym, Seul, Gallery Seomi, Seul) oraz na wystawach zbiorowych w muzeach i galeriach w Seulu.

Uczestniczyła w warsztatach i plenerach ceramicznych w Finlandii, Japonii i Czechach. Zdobywczyni brązowego medalu w Konkursie Rzemiosł Artystycznych w Dong-A. Jej prace znajdują się w kolekcjach Narodowego Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Seulu oraz Fundacji Kultury Dae Tou w Seulu.

JENG-DAW HWANG

Urodzony w 1963 r. W 1984 r. ukończył Tamsui Oxford College, Tajpej, Tajwan. Jego ulubionym tematem jest czajniczek do herbaty. Wystawy indywidualne: Meidiyas Museum of Art & Papertole, Tajpej (2003); Tajnan Municipal Cultural Center, Tajnan, Tajwan (2001); American Cultural Center, American Institute in Tajwan, Tajpej (1997).

Ceramiche, Faenza, Włochy (2003); "Sydney Teapot Show", Inner City Clayworkers Gallery, Australia (2003); Symposium Ceramiczne, Muzeum Rolnictwa w Gjermundnes, Norwegia (2002); "Międzynarodowa wystawa artystycznego czajniczka do herbaty", Yingge Ceramics Museum, Tajwan (2002); "Mistrzostwo w glinie", The Clay Studio, Filadelfia; Millennium Platter Exhibition ("Pólmisek. Wystawa milenijna"), Ceramic Art Gallery, Australia (2000); 18. Międzynarodowa Nagroda Ceramiczna Złotego Wybrzeża, Australia (1999); Międzynarodowe Biennale Sztuki Ceramicznej, Bruksela (1999); Międzynarodowa Nagroda w Dziedzinie Ceramiki Fundacji Sidney Meyer, Shepparton Art Gallery, Australia;

Nagroda w Dziedzinie Ceramiki im. Fletchera, Auckland Museum, Auckland, Nowa Zelandia. Uczestniczył w międzynarodowych warsztatach ceramicznych w Estonii, Norwegii i Litwie. Jego prace znajduja się w zbiorach publicznych w Norwegii, Włoszech (Faenza), Australii, Chinach, Japonii, Korei, Nowej Zelandii, Litwie i Estonii.

KATARZYNA JOHANSEN

Urodzona w Gdańsku. Studiowała w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Gdyni w latach 1974-1977 oraz w Szkole Szkła i Ceramiki, Bornholm, Dania. Podróże artystyczne do Angli i Polski. Praktyka ceramiczna w Crafts Potters Association; Anglia; rzeźbiarska, podczas Sympozjum Architekonicznego w Guldagergarel, Dania, w 2003 r.

Prace artystki były prezentowane na wielu wystawach indywidualnych i zbiorowych w Danii I Szwecji: Biblioteka Centralna, Frederiksberg (1991); Natur Bornholm, Aakirkeby (2000); Muzeum Sztuki Bornholm (2001, 2002); Muzeum Międzynarodowej Sztuki Ceramiki - Grimmerhus (2001); Biblioteka Królewska - Den Sorte Diamant, Kopenhaga (2001); Nordiska Kristalmagasinet, Sztokholm; Carls Bastion, Kopenhaga (2002); Nordiska Kristalmagasinet, Sztokholm (2002).

CHRISTIN JOHANSSON

W latach 1999-2002 studia w Szkole Szkła i Ceramiki w Nexe. Obecnie pracuje nad kilkoma wystawami: Biennale Rzemiosł i Projektowania, Kunstmuseum, Trapholt i Nordjyllands, Dania, 2004; "Ceramika pod ziemią", Kopenhaga, Dania, 2004;

Wystawy: Tistrup, Dania, 2004; Nagroda w Dziedzinie Rzemiosł Artystycznych, Brązowy Medal, Muzeum Sztuk Dekoracyjnych, Kopenhaga, 2004; OUTSIDE ("Na zewnątrz", wystawa indywidualna), Kopenhaga, 2003; Galeria Kronan (wystawa indywidualna), Norrköping, Szwecja 2003; Network Europe, Middelfart, Dania, 2003, Muzeum Ceramiki GrimmerHus; Charlottenborg, Kopenhaga, 2003 ; Muzeum Sztuki, Bornholm, 2002; A Kristalmagasinet, Sztokholm, 2002. Warsztaty i sympozja: Network Europe, Międzynarodowe Centrum Ceramiki Guldagergĺrd, Skaelskřr, Dania, 2002; Szkoła Architectury Aarhus oraz Szkoła Szkła i Ceramiki, 2002 r. Uzyskała Grant Danmarks Nationalbank w 2003 r.

PAULINA POKORNY-ZIEMBA

Urodzona w 1962 r. we Wrocławiu. Dyplom w 1986 r. na Wydziale Ceramiki i Szkła Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu. Zajmuje się głównie malarstwem sztalugowym, rzeźbą, ceramiką, szkłem i tkaniną. Członek AIAP. Jej prace eksponowane były na wystawach indywidualnych we Wrocławiu, Bolesławcu, Jeleniej Górze i Paryżu. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych w Łodzi, Wrocławiu, Orońsku, Warszawie, Ostrowie Wielkopolskim, Paryżu, Kolonii, Mons i Liege (Belgia), Berlinie, Venray/Oostrum (Holandia).

Brała udział w sympozjach i plenerach: VII Ceramicznych Warsztatach Twórczych (1987), Międzynarodowych Plenerach Ceramiczno-Rzeźbiarskich w Bolesławcu (1993-1998), Międzynarodowym Plenerze Malarskim w Głogowie (1997), Międzynarodowych Sympozjach Ceramicznych "Porcelana inaczej" w Wałbrzychu (1994, 1996, 1999, 2000, 2002), Plenerze Malarskim w Wolsztynie (2001), Plenerze Malarskim "Cerkwie Prawosławne" w Bielsku Podlaskim (2002), plenerach w Darłówku, Łagowie, Wolsztynie, Międzynarodowym Plenerze Malarskim PanODERama we Frankfurcie nad Odrą (2002), Plenerze Malarskim "Kontrast Światła" na Korsyce (Francja, 2003); na Borneo w Malezji. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki (1985, 1986, 1987). Wyróżnienia na VII Ceramicznych Warsztatach Twórczych (1987) i podczas Salonu Plastycznego "Egeria" w Ostrowie Wielkopolskim (2002). Jej prace znajdują się m.in. w Muzeum Ceramiki w Bolesławcu, Muzeum Okręgowym w Jeleniej Górze, Muzeum w Głogowie, Muzeum w Wałbrzychu, Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich we Wrocławiu, w Centrum Biznesu we Wrocławiu oraz w kolekcji Fundacji "Semper Polonia" J. Kwaśniewskiej oraz w kolekcji Euroimpex SA.

Wiele prac w galeriach i kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. Jest autorką realizacji w Hotelu Exbud we Wrocławiu, pomnika "Tympanony - symbol trwania" (dar dla miasta Bolesławca), realizacji w salonie V-Motors (Volvo), salonie Euroimpex SA we Wrocławiu. W 2001 roku powstał poświęcony jej twórczości film "Podróże mojej wyobraźni", zrealizowany przez Telewizję Polską.

40 POPLENEROWA WYSTAWA MIĘDZYNARODOWEGO PLENERU CERAMICZNO-RZEŹBIARSKIEGO BOLESŁAWIEC 2004

Różnorodność pomysłów, artystycznych wrażliwości, różnorodność technik i podejścia do materiału, różnorodność talentów. To najkrótsza recenzja wystawy.

W tym roku udział w międzynarodowym plenerze wzięli artyści z różnych regionów Polski:
• Krystyna Gay-Kutschenreiter - komisarz wystawy (Bolesławiec)
• Ewa Twardowska-Sioda ( Poznań)
• Czesław Matyjewicz (Bolesławiec)
• Marita Benke-Gajda (Kraków)
• Halina Olasik (Wrocław
• Adam Abel (Wałbrzych)
• Anna Stawiarska Chorzów)
• Bronisław Wolanin ( Bolesławiec)
• Andrzej Trzaska (Gdańsk)
• Małgorzata ET BER Warlikowska (Wrocław)
• Władysław Garnik (Wrocław)
• Grzegorz Niemyski (Legnica)
• Krystyna Cybińska (Wrocław)
• Paulina Pokorny-Ziemba (Wrocław)

Z Europy:
• Elżbieta Grosseova (Czechy)
• Vaclav Dyntar (Czechy)
• Katarzyna Johannes (Dania)
• Christin Johansson (Dania)

Z Ameryki Północnej:
• Catherine Paleczny (Kanada)
• Tova Beck-Friedman (USA)

Oraz z Azji:
• Yoko Nakamura (Japonia)
• Jin-Jang (Korea)
• Jeng-daw Hwang (Tajwan)

W każdej kulturze inaczej spojrzano na glinę i w każdej z artystycznych wypowiedzi inaczej ją uformowano. Plenery dają możliwość wielorakich wypowiedzi. Europejscy artyści poprzez swoje własne doświadczenia wyrażali się w rzeźbie figuratywnej, jak postacie anielskie, w ascetycznej nieszklonej formie (M. Benke-Gajda), ażurowe wieże fantastyczno-futurystyczne (Cz. Matyjewicz), kafle z aktem kobiety we wnętrzach buduarów (P. Pokorny-Ziemba) lub szkliwione figurki niemowlaka (M. ET BER Warlikowska).

Najbliższy przedstawieniom figuratywnym był Tajwanczyk Jeng-daw Hwang, konstruujący swoje mechaniczne czajniki, maszyny udomowione. Artystyczna myśl prowadziła podczas plenerów w Bolesławcu również ku łączeniu tajemniczości i fantastyki, sztuki figuratywnej i abstrakcyjnej. Władysław Garnik w "Anatomii profesora Tulpa" połączył czerwona glinę, bardzo sensualną i erotyczną z wyrafinowana porcelaną Z męskiego, nagiego ciała fantazyjnie uformowanym, jak silny pień drzewa wynurzają się malutkie główki, kolorowe twarzyczki z porcelany. Na wystawie pojawiły się też formy bardzo bliskie temu, czym glina jest jako materiał. To naturalne, organiczne formy, mówiące samymi sobą o swej ziemistej tożsamości, to Korowate (A. Stawińska), Totemy (E. Grosseova), lub cykl Zatrzymane gesty (E. Twarowska-Sioda).

W abstrakcji ulotnej zaprezentowała się Koreanka Ing-Jang w cyklu "Zielony zapach", świetlno-geometryczne prace zaprezentowała nam też E. Grosseova w Wewnętrznym Świetle. Potencjał form, pomysłów, propozycji, artystycznego wyrazu to wizytówka 40 WYSTAWY POPLENEROWEJ MIĘDZYNARODOWEGO PLENERU CERAMICZNO-RZEŹBIARSKIEGO BOLESŁAWIEC 2004. Odbiorcy byli oczarowani taką bogatą propozycją tematów, aranżacji, koncepcji twórczych. Organizatorzy Plenerów Międzynarodowych byli nominowani w 2003, a 2004 zostali nagrodzeni DOLNOŚLĄSKIM KLUCZEM SUKCESU.

Wystawa cieszy się od lat ogromnym zainteresowaniem i jest wystawiana w wielu galeriach Europy. Plenery Międzynarodowe w Bolesławcu są dofinansowywane przez UNIĘ EUROPEJSKĄ - FUNDUSZ PHARE CBC POLSKA-NIEMCY 2002